Πέντε και μίση το χάραμα στο χωριό. Τα κοκόρια έχουν λαλήσει. Ούτε ίχνος φωτός. Δε νιώθω καλά κι ας πέρασα όμορφα τις προηγούμενες ώρες. Χθες χάσαμε την Αριάδνη, ήταν μόλις 4 μηνών. Την αγαπήσαμε. Μάλλον γιατί μας αγάπησε. Πόσο αγνό πλάσμα, πόση ανιδιοτέλεια, πόση στοργή μπορεί να λάβεις από ένα κουτάβι…

Μάλλον όλοι στην οικογένεια την είχαμε ανάγκη. Την αγάπη της, την τρυφερότητα, τα χάδια της…

«Έφυγε» εξαιτίας ενός ατυχήματος.

 

Κλαίμε. Μέσα μας. Έξω μας.  Όλοι κλαίμε. Όλοι  για κάποιο λόγο νιώθουμε υπαίτιοι. Σίγουρα νιώθουμε δυστυχείς. Δεν είναι γιατί την είχαμε καιρό, είναι γιατί καιρό είχαμε να νιώσουμε τόση αγάπη μαζεμένη.

 

Κάθε αποχωρισμός είναι δύσκολος. Δεν υπάρχει διαχωρισμός στην αγάπη, στο δέσιμο, στην εξάρτηση…

 

Γιατί τι άλλο είναι το δέσιμο, αν όχι μια οικειοθελής εξάρτηση;

 

Η Αριάδνη μας άφησε μόνους νωρίς. Ίσως για μας θυμίσει ότι έχουμε ο ένας τον άλλο. Ότι η αγάπη υπάρχει κι αυτή ήταν ο λόγος μας να την δούμε, να την φέρουμε στην επιφάνεια.

 

Όπως και την ευθύνη της.

 

Γιατί η αγάπη έχει ευθύνη. Έχει συμβιβασμούς, έχει υπομονή, έχει χαλιναγώγηση.

 

Η αγάπη έχει γλυκούς  δασμούς που δεχόμαστε να υπομένουμε.

Έχει υποτέλεια και ανιδιοτέλεια.

Έχει δοκιμασίες κι αποδοκιμασίες.

Αν δεν είναι έτσι είναι αγάπη με εγωισμό.

Και ποια αγάπη αντέχει με εγωισμό;

 

Η Αριάδνη ήταν ένα πλάσμα που δε μίλησε ποτέ, κι όμως μας δίδαξε τόσα πολλά.

Μας έμαθε πώς να νιώθουμε στοργή, τρυφερότητα, ασφάλεια, ευθύνη και αβάσταχτο πόνο. Όχι γιατί τον προκάλεσε. Ούτε στιγμή. Αλλά γιατί δεν αντέχουμε να σκεφτόμαστε την ζωή μας χωρίς αυτήν.

Δεν ξέρω αν θα σε θυμόμαστε μετά από χρόνια, μα ξέρω ένα πράγμα, ότι πάντα θα νιώθουμε ευγνώμονες που μας έκανες να νιώσουμε και πάλι οικογένεια.

 

Καλό παράδεισο μικρούλα. Θα τα πούμε ξανά!

Σκιά στη Γη

Ερμηνεία/Μουσική: Γιώργος Σαμπάνης
Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη

Στίχοι:

Βόλτες στην παραλία,
της μοναξιάς τοπία,
κι είσαι εκεί, σκιά στη γη.

Στιγμές μεγάλες και μοναδικές,
σε γέλια, κλάματα και σε βροχές,
σπάς τις σιωπές.

Είσαι δίπλα μου, στα ξενύχτια μου,
γλείφεις τόσες πληγές.
Έχεις μάτια θλιμμένα, μ’αγαπάς,
αλλά δεν μπορείς να μου το πεις.

Πιο πιστό κι από μένα,
είσαι εκεί όταν δεν είναι άλλος κανείς.
Αγριεύεις στο ψέμα,
πιο αθώα από άνθρωπο έχεις ψυχή,
κι εγκατάλειψης βλέμμα,
όταν φεύγω και κρατάω το κλειδί.

Μου θυμίζεις εμένα.
Όταν λυγίζω, ή σπάω,
σε μένα όταν ξεσπάω,
είναι εκεί, σκιά στη γη.

Όταν φοβάμαι κι είμ’ ανασφαλής,
για κάποιον είμαι το κέντρο της γης·
κι αν εσύ δε φανείς.

Είναι δίπλα μου,
στα ξενύχτια μου, σα σκιά μου στη γη.
Έχει μάτια θλιμμένα, μ’αγαπάει,
μα δεν μπορεί να μου το πει.

Μου θυμίζει εσένα,
το πιστό μου,
το αλλοπρόσαλλο σκυλί.

Αγριεύει στο ψέμα,
πιο αθώα από άνθρωπο έχει ψυχή,
κι εγκατάλειψης βλέμμα,
όταν φεύγω και κρατάω το κλειδί.

Μου θυμίζει εμένα.