Ο fellow κλείνει δύο χρόνια, και δεν είμαι  από εκείνους που θα πουν «πώς πέρασαν δυο χρόνια;!» . Ξέρω καλά πώς πέρασαν, και εσείς ξέρετε…

Ένα-δυο mail μου υπενθύμισαν να ανανεώσω το domain name και κάπως έτσι μπήκα στη διαδικασία να ξεσκονίσω το inbox μου. Αναπάντεχα έπεσα πάνω σε ένα mail από τη φόρμα επικοινωνίας γραμμένο τον Αύγουστο του 2017. Ο τίτλος του: Νέος Συνταξιδιώτης.

Έπειτα από μερικά όμορφα λόγια γραμμένα με ουσία το μήνυμα αυτό κατέληγε σε ένα ευχαριστώ και μια πάνγλυκια ερώτηση: «Θέλω να γίνω συνταξιδιώτης όλου αυτού, μπορώ;»

Το «ευχαριστώ» ήταν λίγο και μικρό για να εκφράσω την χαρά και τη συγκίνησή μου, όχι γιατί είμαι υπερευαίσθητη και υπερβολική (ναι, είμαι κι απ’ αυτό), αλλά γιατί αυτό το μήνυμα χτύπησε φλέβα χρυσού μέσα μου.

Βλέπετε, όταν ξεκίνησα αυτήν την απόπειρα – ή όπως μου αρέσει να το αποκαλώ- αυτό το ταξίδι, κάποιοι με ρώτησαν «Ok το έφτιαξες, και τώρα τι; Τι περιμένεις από αυτό; Πώς θα βγάλεις κάτι μέσα από αυτό;»

Μάζι με το απαντητικό μου mail στον Νέο Συνταξιδιώτη απαντώ και σε όλους εκείνους που δεν καταλαβαίνουν το «γιατί» μου:

« …όταν αποφάσισα να φτιάξω αυτή τη σελίδα γνώριζα ότι αυτό συνεπάγεται την μεγάλη έκθεση του μέσα μου, κάτι που με φόβιζε και με φοβίζει ακόμα πολύ. Σκέφτηκα όμως ότι υπάρχει ομορφιά εκεί πέρα και δε θα ήθελα να την κρύβω όπως όλοι μας, από τον φόβο της μη αποδοχής, μη συμφωνίας, της αρνητικής κριτικής. Ο λόγος που πραγματικά με κινητοποίησε να βγάλω την ψυχή μου στο διαδίκτυο ήταν η ελπίδα. Η ελπίδα ότι θα βρω ανθρώπους να μοιάζουν λίγο με μένα, με ευαισθησίες και όνειρα, με αγάπη και ρομαντισμό. Ούτε λεφτά, ούτε φήμη με ένοιαξαν, μόνο να βρω να επικοινωνήσω.»

Ναι, μου πήρε σχεδόν έξι μήνες να διαβάσω και να απαντήσω αυτό το mail που με γέμισε χαρά και να με έκανε να θέλω να συνεχίσω να εναποθέτω ενέργεια και ψυχή σε άδεια έγγραφα word. Μου πήρε καιρό αλλά όχι από αδιαφορία ή από απαξίωση, αλλά γιατί στα αλήθεια δεν το κάνω για να πάρω κάτι από αυτό. Φανταστείτε να κοιτούσα κάθε μέρα το inbox και να μην έβρισκα τίποτα; Πόσο αυτό θα με βοηθούσε να συνεχίσω να γράφω; Πόση στεναχώρια κι απογοήτευση θα με γέμιζε αυτή η σιωπή;

Αντίθετα, χωρίς την παραμικρή ελπίδα, αυτό το μήνυμα ήρθε τόσο απρόσμενα και γλυκά να μου δείξει πως είστε εκεί – κι ας είστε οι περισσότεροι βουτηγμένοι στη σιωπή των συναισθημάτων σας… Εγώ θα είμαι εδώ, υπομονετικά να σας περιμένω.

Όταν ξεκίνησα τον fellow traveler δεν περίμενα τίποτα: ούτε ένα μήνυμα, ούτε ένα σχόλιο, ούτε ένα like.  Δύο χρόνια μετά έχω ήδη λάβει πολλή αγάπη και στήριξη, κυρίως από οικογένεια, φίλους και γνωστούς. Τώρα κι από σας, τους νέους συνταξιδιώτες που με τη σειρά σας δεν φοβάστε να ανοιχτείτε, να εκφραστείτε, να επικοινωνήσετε!

Ο αγαπημένος μου, μεταξύ των πολλών, Νίκος Καζαντζάκης, έγραψε ένα από τα πιο γνωστά αποφθέγματα:

«Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος»

Αναζητώντας ενεργά την ουσία της ελευθερίας ξεκινώ με το πρώτο σκέλος.

Αλλά δε σταματώ ΠΟΤΕ να ονειρεύομαι.

 

Κλείνω με μια ευχή: Να γεμίζουμε παρέα λευκές σελίδες, γεμάτες με συναίσθημα και Ψυχή!

 


Αυτό το κείμενο το αφιερώνω σε σένα αγαπητέ Χ. ως το ελάχιστο, μικρό μου «Ευχαριστώ».

 


White Blank Page – Murford & Sons

Can you lie next to her
And give her your heart, your heart
As well as your body
And can you lie next to her
And confess your love, your love
As well as your folly
And can you kneel before the king
And say I’m clean, I’m cleanBut tell me now, where was my fault
In loving you with my whole heart
Oh, tell me now, where was my fault
In loving you with my whole heartA white blank page and a swelling rage, rage
You did not think when you sent me to the brink, to the brink
You desired my attention but denied my affections, my affectionsSo tell me now, where was my fault
In loving you with my whole heart
Oh tell me now, where was my fault
In loving you with my whole heartLead me to the truth and I will follow you with my whole life
Oh, lead me to the truth and I will follow you with my whole life