Μια ιστορία για ένα κορίτσι που πίστεψε ότι η ελευθερία που της χαρίστηκε δεν ήταν η ελευθερία που της ταίριαζε

Θα πάμε μερικά χρόνια πίσω, όταν πιστεύαμε στα όνειρα και στις φιλοδοξίες μας. Τότε, νεαρά παιδιά ακόμα, χωρίς πολλές γνώσεις κι εμπειρία θεωρούσαμε ότι μπορούσαμε να πέτυχουμε τα πάντα. Ύστερα ήρθε η ζωή και μας συστήθηκε, με διαφορετικά ονόματα και πρόσωπα, πότε χαμογελαστή και θετική, πότε θλιμμένη και μίζερη. Κι όλα αυτά τα πρόσωπα, οι απόψεις, οι συνθήκες, τα συναισθήματα μάς έκαναν να αλλάξουμε και να παρεκκλίνουμε από τα όνειρά μας: μερικοί από μας τα αφήσαμε πίσω, άλλοι τα προσαρμόσαμε στα νέα δεδομένα, άλλοι φτιάξαμε νέα.

Κι όλος εκείνος ο ενθουσιασμός και όλα τα «μπορώ» του κόσμου δε μοιάζουν πια τόσο ρεαλιστικά όσο τότε που ήμασταν 20.

Η κοινωνία, οι καταστάσεις και οι άνθρωποι γύρω μας γίνονται, χωρίς να το αντιληφθούμε, τα σύνορα του εαυτού μας∙ όρια που νομίζουμε ότι δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε. Μέχρι τη στιγμή που θα προσπαθήσουμε… Τότε μόνο καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχουν όρια.

Έτσι, όταν ήμουν κι εγώ είκοσι-κάτι κάποιοι μου είπαν πως λόγω κρίσης δεν μπορώ να βρω δουλειά, δεν μπορώ να επιβιώσω σε μια μεγάλη πόλη που θα μου χάριζε περισσότερες ευκαιρίες. Έπρεπε, λοιπόν, να γυρίσω στη γενέτειρα μου – μια πόλη με ελάχιστες ευκαιρίες –  και απλά να προσπαθήσω να επιβιώσω, με κάποιον τρόπο… Η πόλη που στιγμάτισε τις πιο ανέμελες στιγμές μου, η πόλη που ανατράφηκα και έχω τις πιο ζέστες αναμνήσεις μου προκάλεσε και το πιο στενάχωρο συναίσθημα της ζωής μου: την έλλειψη της ελευθερίας μου.

Όχι, κανείς δε με περιόριζε, δε με κρατούσε με τη βία στο σπίτι, κανείς δε με έλεγχε. Ο λόγος που ένιωθα έτσι ήταν γιατί εκεί δεν είχα την επιλογή να κάνω όλα όσα ονειρευόμουν, με πρώτο και βασικό να βρω μια δουλειά που να μου αρέσει έτσι ώστε να νιώσω παραγωγικό μέλος της κοινωνίας και να βρω τρόπο να εξελιχθώ, τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά.
Η ελευθερία αυτή δεν ήταν η ελευθερία που μου ταίριαζε…

Έπιασα μια δουλειά του ποδαριού, το λοιπόν, και προσπάθησα να βρω τον δρόμο μου όπως μπορούσα. Εκείνη την περίοδο βρήκα διάφορες διεξόδους: ζωγράφιζα, έφτιαχνα κοσμήματα, έκανα το πρώτο μου blog, μάθαινα χορό, ήμουν μέλος μια θεατρικής ομάδας και τέλος έκανα μια εκπομπή στο ραδιόφωνο.

Η μουσική με βοηθούσε πολύ, με ταξίδευε, με παρηγορούσε, με ηρεμούσε, με συμβούλευε…

Τότε ήταν που άκουσα πρώτη φορά το «Σαν Αερικό» του Θανάση Παπακωνσταντίνου, ένα τραγούδι που με σημάδεψε. Επανέλαβα πολλές φορές τους στίχους του, πότε τραγουδιστά, πότε πεζά, πότε φωναχτά, πότε ψιθυριστά, πότε το έλεγα από μέσα μου. Κάπως έτσι αυτός ο στίχος έγινε κομμάτι της ιδιοσυγκρασίας μου, έτσι το αποφάσισα: σαν αερικό θα ζήσω…

Εκείνη την περίοδο της ζωής μου ένιωθα τους ακόλουθους στίχους να με αντιπροσωπεύουν όσο τίποτα άλλο:

«Όσες κι αν χτίζουν φυλακές, κι αν ο κλοιός στενεύει, ο νους μας είναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει»

Τη διαφυγή μου τη βρήκα μια μέρα του Οκτώβρη του 2013, όταν  μια φίλη μου πρότεινε μια εξάμηνη θέση πρακτικάριου σε μια πολυεθνική στο εξωτερικό. Δεν το σκέφτηκα πολύ, μάζεψα όλη μου τη θέληση για αλλαγή και με μια αποφασιστική κίνηση έσπασα την πόρτα του όμορφου κλουβιού μου.

Άνοιξα τα πληγωμένα μου φτερά και με το βλέμμα στους νέους ορίζοντες βρήκα την ελευθερία που αποζητούσε η καρδιά μου.

Η ελευθερία είναι προσωπική υπόθεση, είναι η αντίληψη που έχεις εσύ για εκείνη και πως την εφαρμόζεις στη καθημερινότητα σου.

Μέχρι και σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά τη μέρα που αποφάσισα να αποδράσω από το «κλουβί» μου, με τα φτερά ανοιχτά και υγιή, επαναλαμβάνω στον εαυτό μου τους στίχους του τραγουδιού:

Ω, σαν αερικό θα ζήσω…

Το έκανα τατουάζ λοιπόν, για να μην ξεχάσω ποτέ πως το κλειδί της ελευθερίας μου θα βρίσκεται πάντα κάπου ανάμεσα στα δάχτυλά μου!


Σαν αερικό

Στίχοι:  Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μουσική:  Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Όλα του κόσμου τα πουλιά
όπου κι αν φτερουγίσαν
όπου κι αν χτίσαν τη φωλιά
όπου κι αν κελαηδήσανΕκεί που φτερουγίζει ο νους
εκεί που ξημερώνει
μαργώνουν τα πουλιά της γης
κι ούτε ένα δεν ζυγώνειΣαν αερικό θα ζήσω
σαν αερικό

Ανάσα είναι καυτερή
και στέπα του Καυκάσου
η σκέψη που παραμιλά
και λέει τα όνειρά σου

Όσες κι αν χτίζουν φυλακές
κι αν ο κλοιός στενεύει
ο νους μας είναι αληταριό
που όλο θα δραπετεύει

Σαν αερικό θα ζήσω
σαν αερικό

Σαν αερικό θα ζήσω
σαν αερικό