Αρχές Δεκέμβρη, 2015

Τα δώρα σου σε μένα ήταν πολλά περισσότερα από περιτυλιγμένες συσκευασίες, κουτιά κι ακριβά αντικείμενα. Τα δώρα σου ήταν οι ματιές γεμάτες έρωτα, τα παιδικά, αγνά χαμόγελα της ψυχής σου, η γλυκιά σου τρέλα, ο αυθορμητισμός κι ο πόθος σου, το Eίναι σου που μου χάριζες τα βράδια που αφηνόσουν, η ζεστασιά των χαδιών σου, τα σιωπηλά «σ’ αγαπώ» κρυμμένα κάτω από αγκαλιές και ματιές με όνειρα κι έκπληξη. Τα δώρα σου σε μένα ήταν καθημερινά, ήταν αληθινά, ήταν και θα μείνουν για πάντα μέσα μου.

Τίποτα δε χάνεται, τ’ ακούς; Τίποτα αν δεν τα αφήσουμε εμείς να χαθεί στης λήθης το άπειρο. Φύλαξε τις στιγμές μας, όπως τις κρατώ κι εγώ, σαν φυλακτό ό,τι μου έδωσες, ό,τι μου χάρισες και δεν μπορεί κάνεις – ούτε εσύ – να μου το πάρει πίσω.

Αγάπη γενναιόδωρη, αγάπη υπέροχη και μοναδική. Πόσο πιο ευτυχής θα μπορούσα να νιώθω με τόση πληρότητα στην καρδιά και στο μυαλό; Πόσο πλουσιότερο θα μπορούσε να γίνει το μέσα μου;

Τα δώρα σου αγάπη μου ήταν η αγάπη σου, η αγνή, η πρώτη, η ατόφια αγάπη. Εκείνη που στο τέλος φοβήθηκε και το σκάσε, σαν παιδί κι αυτή, από έναν κόσμο τεράστιο και χαοτικό που δεν πρόλαβε να γνωρίσει, που φοβήθηκε να αντιμετωπίσει.

Κι αν αυτό είναι το τέλος για μας, να ξέρεις πως πάντα θα έχεις ένα μέρος στην καρδιά μου, μια πατρίδα που έφτιαξες. Κι αν κάποτε γίνεις δυνατός και νιώσεις κι εσύ γεμάτος με τον κόσμο σου, κοίτα και λίγο πίσω. Δες τι έφτιαξες και τι γκρέμισες, τι παράτησες και τι κράτησες. Έννοια σου κι εγώ κάπου εκεί θα είμαι, ανάμεσα σε όλα, κάπου εκεί, να βαστώ ένα νήμα της ζωής σου κι εσύ ένα δικό μου, φυλαχτό.

Τα δώρα σου τα κρατώ στην πιο ασφαλή θυρίδα, καρδιά τη λένε.

Όταν βρεις τα δικά μου κάπου μέσα σου, κοιτά να τα κρατήσεις ασφαλή. Που ξέρεις, ίσως μια μέρα χρειαστείς και εσύ να νιώσεις πραγματικά πλούσιος…


Μικρή Πατρίδα

Στίχοι:  Παρασκευάς Καρασούλος

Μουσική:  Γιώργος Ανδρέου

Ερμηνεία: Παντελής Θεοχαρίδης

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα
που τα `ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τ’ άφησε ν’ ανθίζουν μες την πέτρα
Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει
Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας
Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ’ αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν’ ανασάνει
Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας