Όσο κι αν δε τα αγαπώ τα «αντίο» τόσο αναγκαία γίνονται καμιά φορά, γιατί κάθε αντίο σηματοδοτεί το κλείσιμο ενός κύκλου, και το κλείσιμο ενός κύκλου σηματοδοτεί το άνοιγμα ενός νέου, μια νέα αρχή με περιμένει κάπου στη γωνία. Μα πριν πάω να γνωριστούμε νιώθω πως θέλω να πω ένα «ευχαριστώ» και να κλείσω το προηγούμενο κεφάλαιο της ζωής μου.

Take me to church. #köln #cologne #nofilter

A post shared by Vasiliki Theodoridou (@vasiliki_vslk) on

Όταν έφυγα από την Ελλάδα, 4 χρόνια κι 4 μήνες πριν, δεν ένιωθα την ιδία ανάγκη. Δεν ήθελα να χαιρετήσω κανέναν γιατί ήξερα ότι ένα τεράστιο μέρος της καρδιάς μου θα έμενε πίσω και στην ουσία δε θα έχανα κανέναν, γιατί τους σημαντικούς θα τους κουβαλούσαμε μαζί μου, μέσα μου. Έτσι λοιπόν, αρκέστηκα σε μια αλλαγή τοποθεσίας στο facebook και κάπως έτσι χωρίς αντίο έκανα την νέα μου αρχή, έγραψα τον τίτλο του κεφαλαίου της νέας μου περιπέτειας. Το πόση απελευθέρωση ένιωσα μάλλον την περιγράφω καλύτερα στο άρθρο με την ιστορία για ένα κορίτσι που πίστεψε ότι η ελευθερία που της χαρίστηκε δεν ήταν η ελευθερία που της ταίριαζε.

Düsseldorf, you always find a way to surprise me!

A post shared by Vasiliki Theodoridou (@vasiliki_vslk) on

Σήμερα μαζί με αυτό το κείμενο γράφω και τον επίλογο εκείνου του τότε νέου και συναρπαστικού κεφαλαίου της  ζωής μου.

Σήμερα που γράφω είμαι πίσω, στο σπίτι μου.

Έχοντας ήδη ζήσει το έξω, την ξενιτιά, την σκληρότητα να είσαι μόνη, να παλεύεις μόνη, να είσαι μακριά μόνη, να ελπίζεις μόνη, να αγαπάς μόνη, να κοιτάς το μέλλον μόνη, πήρα ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα της ζωής μου: να μ’ αγαπάω και να στέκομαι στα πόδια μου, μόνη.

Frozen #happiness. ⛄🙆

A post shared by Vasiliki Theodoridou (@vasiliki_vslk) on

Πολλοί είναι αυτοί που αποδοκιμάζουν αυτήν την παράτολμη για εκείνους απόφαση και με ρωτάνε, τι θα κάνεις; πώς θα ευδοκιμήσεις; η πορεία, η καριέρα σου;

Θα ξεκινήσω με το γεγονός ότι το «γιατί» του καθένα είναι  προσωπικό.

Κανείς δεν μπορεί να σου λύσει το δικό σου γιατί, απλά γιατί έχεις άλλη απάντηση στο κεφάλι σου από την αυτήν που ενδεχομένως θα λάβεις. Λίγο τα βιώματα, λίγο το περιβάλλον, λίγο ο χαρακτήρας όλοι μας βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά.

 

Η Γερμανία μου έδωσε πολλά, αλλά όχι αρκετά για να με κρατήσει παραπάνω. Αυτό που δεν μπόρεσε να μου χαρίσει ήταν το χαμόγελο. Μέρα με τη μέρα ένιωθα λιγότερο χαρούμενη, λιγότερο εγώ. Έτσι αποφάσισα να πάω εκεί που θα είμαι ευτυχισμένη – ακόμα δεν ξέρω πού είναι αυτό το μέρος, αλλά αυτή είναι και η νέα μου περιπέτεια, να το βρω.

 

Ο δρόμος για την ευτυχία είναι πιο δύσκολος από τον δρόμο για την επιτυχία.

Έπρεπε να πάρω λοιπόν μια απόφαση, κι όσοι με ξέρετε, γνωρίζετε ότι δε με ιντριγκάρουν τα εύκολα – ούτε με δελεάζει ιδιαίτερα η επιτυχία.

Έφυγα από την Ελλάδα με μια βαλίτσα όνειρα και γυρνάω με μια βαλίτσα ήλιο και ένα καλά κρυμμένο καλοκαίρι στην καρδιά. Και πάμε πάλι, πάλι από την αρχή. Μια νέα αρχή!

Υ.Γ. Όσο για εσάς που αφήνω πίσω… Είστε ο καθένας ξεχωριστά ο λόγος που με κάνει ευτυχή για τα χρόνια που πέρασαν, για το γεγονός ότι ήμουν εκεί και σας γνώρισα. Θα μου λείπετε, μα σας κρατώ μέσα μου. Σας αγαπώ 🖤

 

Μικρή Βαλίτσα

Στίχοι:  Αλκίνοος Ιωαννίδης

Μουσική:  Αλκίνοος Ιωαννίδης

Και πού να πας και πού να `ρθείς
και πού να επιστρέψεις,
που `ναι τα ξένα μακρινά
κι ειν’ τα δικά μας ξένα
και πού να επιστρέψεις.

Μικρή βαλίτσα και βαριά,
γεμάτη πέτρα κι ήλιο,
είναι το εμπρός ανήλιαγο
κι είναι σκληρό το πίσω
και πού να σ’ ακουμπήσω.

Μικρή βαλίτσα κι αδειανή
κι ας μου `κοψε τα χέρια,
δε βρίσκω τόπο να σταθώ,
ματώνω να σ’ αφήσω,
λυγώ να σε κρατήσω.

Και πού να πάω και πού να `ρθώ
και πού να επιστρέψω,
που `ναι τα ξένα μακρινά
κι είν’ τα δικά μου ξένα
και πού να επιστρέψω.