Πρόσφατα διάβασα ότι οι ταινίες μας βοηθούν στην ανάλυση της ψυχοσύνθεσής μας. Είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας, γιατί μέσω της παρακολούθησης καθρεφτίζουμε ένα κομμάτι μας, εκείνο που συχνά δε μας είναι εύκολο να δούμε, όμως μέσω της ταινίας ασυνείδητα ταυτιζόμαστε για τους δικούς μας λόγους με ρόλους, συμβάντα, καταστάσεις. Φαντάζομαι δεν είναι τυχαία η τόση μεγάλη απήχηση των συναισθηματικών ταινιών.

Σήμερα πήγα σινεμά. Ήξερα ελάχιστα για την ταινία: τους πρωταγωνιστές, το είδος και ότι κέρδισε κάποια βραβεία. Δε φανταζόμουν ούτε κατά διάνοια ότι θα με έκανε να ταυτιστώ σε τέτοιο βαθμό, ότι θα ζήλευα τόσο τους πρωταγωνιστές, ότι μέσα από την οθόνη θα έβλεπα ένα όνειρο μου να παίρνει μορφή…

Αυτή τη στιγμή νιώθω ευτυχής που την παρακολούθησα, που με έκανε να νιώσω τόσα πολλά κι έντονα συναισθήματα. Κι είχα καιρό να νιώσω έτσι…

La la land

Μια ρομαντική ιστορία, ένα μιούζικαλ, για έναν έρωτα με μουσική επένδυση στον ρυθμό της jazz.

Δύο δημιουργικά πλάσματα «φορτωμένα» με όνειρα και προσδοκίες μα και πολύ πάθος για ζωή κι έρωτα.

Δύο άνθρωποι που έρχονται αντιμέτωποι με κάτι παραπάνω από τις βλέψεις τους, έρχονται αντιμέτωποι με τη ζωή, τα δεδομένα, τις φιλοδοξίες και τη ματαιοδοξία.

Τι θα επιλέξουν, την προσωπική τους ουτοπία ή έναν κοινό παράδεισο;

Είναι δύσκολο να κάνεις πέρα τα όνειρα που τόσα χρόνια προασπίζεσαι, που για τόσα χρόνια πολεμάς. Είναι δύσκολο να παρατήσεις τα όνειρά σου και να χτίσεις νέα μαζί με κάποιον άλλο.

Θέλει τόλμη, μα θέλει και θυσίες.

Θέλει αγάπη και υποχωρήσεις.

Θέλει να ξέρεις τι θέλεις και να μην τα παρατάς μέχρι να το πετύχεις.

Ο φόβος είναι που πάντα μας κρατάει πίσω: ο φόβος της αποτυχίας, της αλλαγής, του νέου. Η αίσθηση ότι ίσως χαραμίσουμε όλα όσα παλέψαμε να πετύχουμε, οι τύψεις ότι εγκαταλείπουμε κάτι που αφιερώσαμε έτη ολόκληρα προσπάθειας, χρόνου, ενέργειας, συναισθημάτων.

Πάνω σε αυτό σας παραθέτω το ακόλουθο απόσταγμα σκέψης κι έρευνας του φιλοσόφου A. C. Grayling:

 «Αν υπάρχει κάτι στον κόσμο που αξίζει να φοβάσαι, είναι να ζεις με τρόπο που τελικά σε κάνει να μετανιώνεις»

Όμορφη ταινία. Γλυκιά και ρεαλιστική. Καμιά φορά το τέλος δεν είναι όπως το πλάθεις στο μυαλό σου, μα αυτό δε θα πει ότι δεν είναι καλό…

 

Το «αστείο» είναι πως αυτό το όνειρο δεν το είχα κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ήρθε, με βρήκε και πήρε μορφή στη μεγάλη οθόνη.

THE END.