Απόψε. Zω απόψε. Ανασαίνω απόψε. Ω, υπάρχω κι αγγίζω αυτά τα πλήκτρα, κι όπως τα δάχτυλά μου πηγαίνουν σε συγκεκριμένα σημεία έτσι σχηματίζονται οι λέξεις και τα συναισθήματά μου παίρνουν υπόσταση.

Αυτό το βράδυ…
– Ένα μήνυμα μου χάρισε το χαμόγελο
– Μια απρόσμενη αγκαλιά με έκανε να νιώσω τρυφερότητα
– Με συνεπήραν όμορφες μυρωδιές
– Ένα ποίημα ακούμπησε την καρδιά μου
– Μια μελωδία άγγιξε τις πιο ευαίσθητες χορδές μου
– Έκανα την 1η κίνηση για να εκπληρώσω ένα παιδικό όνειρο

Ένα συνηθισμένο βράδυ, ένα βράδυ Κυριακής μου χάρισε τόσες όμορφες εκπλήξεις.

Εισπνέω αργά, χαμογελώ απαλά κι εύχομαι «όλα τα αλλά» βράδια να είναι εξίσου πολύτιμα.

Διαβάστε με απαραίτητη προϋπόθεση τη συνοδεία αυτής της μελωδίας:


Ο Ολιβιέρο Χιρόντο στο ακόλουθο ποίημα καταγγέλλει την εφήμερη εξωτερική ομορφιά, στην κωμωδία «Η σκληρή πλευρά της καρδιάς»:

«Δεν ξέρω καθόλου δε με νοιάζει αν οι γυναίκες έχουν
τα στήθη σαν μανόλιες ή όπως τα ξερά σύκα·
επιδερμίδα σαν ροδάκινο ή όπως το γυαλόχαρτο.
Δίνω σημασία ίση του μηδενός,
στο γεγονός πως ξημερώνονται με μια αναπνοή αφροδισιακή ή με μια ανάσα εντομοκτόνα.
Είμαι απολύτως ικανός να τις υποφέρω με μύτη
που θα έπαιρνε το πρώτο βραβείο σε μια έκθεση καρότων·
όμως, αυτό μάλιστα – και σε αυτό είμαι
αδιάλλακτος –
δεν τις συγχωρώ με κανένα πρόσχημα,
το να μην ξέρουν να πετάνε.»

Όνειρα γλυκά.