Όταν ήμουν σε νεαρή ηλικία, θα ’μουν δε θα ’μουν πέντε-έξι, άκουσα πρώτη φορά μαζί τις λέξεις «Σκέφτομαι & Γράφω». Ήταν ένα μάθημα στο δημοτικό που στο γυμνάσιο και στο λύκειο θα του αλλάζαμε το όνομα για να το πούμε «Έκθεση». Και γιατί να του αλλάξουμε το όνομα παρακαλώ; Δεν είναι αρκετά κατατοπιστικό το «Σκέφτομαι & Γράφω»; Ειδικά αυτήν την εποχή που οι περισσότεροι δεν σκέφτονται πριν μιλήσουν. Αν μαθαίνανε να σκέφτονται και γράφανε δε θα ήταν καλή εξάσκηση και για τον προφορικό τους λόγο; Χμμμ… Όπως και να ‘χει, σε αυτή την τρυφερή ηλικία αυτό έγινε το αγαπημένο μου μάθημα· η σκέψη και η καταγραφή της, η δημιουργία όμορφων ιστοριών, αληθινών και μη.
Το δημοτικό τελείωσε και μαζί του το «Σκέφτομαι & Γράφω». Έπειτα ήρθαν οι εκθέσεις με τα συγκεκριμένα θέματα, τις κατευθύνσεις, τη μορφή που καθόριζαν οι καθηγητές, τα όρια των λέξεων και πολλές φορές και των σκέψεων… Κάπου εκεί χάθηκε για μένα η μαγεία του μαθήματος και μετατράπηκε σε μια ακόμα υποχρέωση που είχα κληθεί να φέρω εις πέρας. Μεγάλωσα κι έφτασα στη τελευταία τάξη του λυκείου. Η έκθεση ήταν κι είναι αναπόσπαστο κομμάτι των πανελληνίων, οπότε η βαρύτητα της μεγάλη. Τα κατάφερα καλούτσικα – με ένα χρόνο καθοδήγηση και φροντιστήριο. Κάπως έτσι έκλεισα τη θητεία μου μαζί της…

Ω, μα στάσου μια στιγμή… εδώ είμαι και γράφω. Γράφω σχεδόν καθημερινά τα τελευταία χρόνια! Έτσι τα ήθελε η τύχη, η μοίρα(;) δεν ξέρω… Μα βρέθηκα σε ένα μονοπάτι μου με κάλεσε να χρησιμοποιήσω τη γραφή μου για να πορευτώ, να συνεχίζω στο δρόμο της –επαγγελματικής μου- ζωής… Κι όσο ρομαντικό η περίεργο κι αν ακούγεται αυτό, έτσι συνέβη. Ξεκίνησα να δουλεύω για την ελληνική πλατφόρμα της trivago το 2013 για να υποστηρίξω τις δραστηριότητες σε PR, Social Media και στο νεοσύστατο τότε blog της. Δεν άργησε να εξελιχθεί καλά και να αναλάβω εξ’ ολοκλήρου το ταξιδιωτικό blog. Από τότε γράφω πολύ.
Γράφω για ταξίδια, για προορισμούς, για την εμπειρία διαμονής• γράφω για να εμπνέω. Κι όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο θέλω να γράφω. Γράφω και στον ελεύθερο μου χρόνο λοιπόν.
Όχι μόνο για ταξίδια, σίγουρα όχι για να προκαλέσω έμπνευση. Γράφω γιατί το νιώθω, και γράφω ό,τι νιώθω. Με το πέρας του χρόνου συνειδητοποίησα κάτι πολύ σημαντικό: το δυνατό σημείο μου είναι η συναισθηματική γραφή. Αυτό θεωρώ ότι είναι το πιο ταλαντούχο κομμάτι της γραφής μου, η δύναμη που πηγάζει από την «αδυναμία» μου, από την ευαίσθητη και ρομαντική μου φύση.
Η ευαίσθητη καρδιά και η ρομαντική ψυχή μου οδηγούν το μυαλό και κείνο με τη σειρά του τα χέρια μου, παρασύροντας τα σε σ ’έναν χορό λέξεων και φράσεων.

Κάπως έτσι, το αγαπημένο μου μάθημα «Σκέφτομαι & Γράφω» έχει γίνει κομμάτι της ζωής μου με μια μικρή διαφορά πια, πλέον… Νιώθω & Γράφω.