7 χρόνια πριν

Τα φώτα άλλαζαν χρώματα ακολουθώντας τη μουσική, περιπαίζοντας τα μάτια μας. Ο χώρος πότε σκοτεινός, πότε φωτεινός έμοιαζε να αλλάζει όψη. Η μουσική μόνο τον όριζε, τον διαμόρφωνε. Η μουσική, οι σκέψεις, τα συναισθήματα που αυτή γεννούσε κι οι στιγμές που ακολούθησαν…

Μουσική Σκηνή «Μύλος», έτος 2009

Μια μπάντα παίζει λαϊκά άσματα, από τα παλιά, εκείνα τα ωραία. Στεκόμαστε λίγα μέτρα μακριά, εγώ και η ξαδέρφη μου. Μέναμε σε διαφορετικές πόλεις και οι συναντήσεις μας ήταν μετρημένες, μα πάντα σημαντικές. Εκείνη έμελε να γίνει ανάμνηση κοινή, από εκείνες που για κάποιο λόγο στιγματίζουν τη μνήμη, χωρίς να το επιδιώξεις, ή ακόμα περισσότερο, να το θελήσεις…

Η ορχήστρα ξεκινά να παίζει νότες γνώριμες κι αγαπημένες, η φωνή της τραγουδίστριας καθαρή και γλυκιά στους πρώτους στίχους:

«Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω, σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο…»

Η μελωδία πέρασε από τα αφτιά στην καρδιά κι από εκεί κάπως, με κάποιο μαγικό τρόπο βρήκε την ψυχή. Κι η ψυχή ταράχτηκε που την άγγιξε ένα συναίσθημα τόσο βαθύ κι απρόσμενο που ανέβηκε ως τα μάτια, έγινε δάκρυα και κύλησε…

Ούτε κατάλαβα πως και γιατί τα μάτια που μετατράπηκαν σε έξοδο φυγής για ένα χείμαρρο δακρύων, με μια σταθερή κι ορμητική ροή.

Εκείνα τα τέσσερα λεπτά στιγμάτισαν τη μνήμη μου όσο λίγα.

Πονούσε και λυτρωνόταν το μέσα μου την ίδια στιγμή. Υποθέτω – ακόμα και τώρα – για την ματαιότητα της αγάπης σε συνδυασμό με τη φύση μου. Μια φύση που δε δέχεται το λίγο, μα είναι τόσο ευάλωτη κι εύθραυστη που δεν αντέχει τη σκληρότητα της αγάπης, τον πόνο, την απώλεια, το χάσιμο… Πώς να συμβιβαστείς, πώς να αντέξεις τον διχασμό μέσα σου;

Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιά…

Χάθηκα προσπαθώντας να με βρω. Ξαναχάθηκα και πάλι απ’ την αρχή. Στεναχωρήθηκα, απογοητεύτηκα, μέθυσα, έκλαψα… Όλα πολύ. Ως που ήρθε η λύτρωση, κι αυτή δεν είναι τίποτα άλλο από την παραδοχή της πραγματικότητας κι η αποδοχή του Εαυτού μου.

«ΖΗΣΕ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ»

Αυτό μόνο έχει σημασία στο τέλος, έτσι δεν είναι; Το ταξίδι, η διαδρομή…


Αυτή η νύχτα μένει

Στίχοι:  Σταμάτης Κραουνάκης

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Πρώτη Εκτέλεση: Δήμητρα Παπίου
Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ’ άστρα μες στη λασπουργιά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
μου `γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο


Αφιερωμένο στο ξαδερφόνι μου.