‎Κυριακή, ‎18 ‎Οκτωβρίου ‎2015, 20:55

Βράδυ Κυριακής, μόνη σε ένα άδειο – κυρίως από στιγμές– σπίτι, γεμάτο κούτες και σκέψεις για το μέλλον.

Από τον player ακούγεται η γλυκιά φωνή της Emiliana Torrini που τραγουδά “Home alone and happy, nothing brings me down”. Η απουσία του internet και της τηλεόρασης, βοηθά τις σκέψεις να εμφανίζονται καθαρές κι ατόφιες, να ηχούν δυνατότερα στο μυαλό…

Κάπου μετά το τρίτο τσάι και μερικές σελίδες ανάγνωσης, οι σκέψεις μου με φέρανε σε όλα όσα θέλω καιρό να κάνω και δεν τα βάζω σε πρόγραμμα.

Λίγο πιο δίπλα από τις κούτες, στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο βρίσκονται μερικά από τα βιβλία μου, κάπου ανάμεσά τους και εκείνη η ατζέντα με τις όμορφες φωτογραφίες και τον τίτλο «One fine day».
Έχοντας τόσες νέες υποχρεώσεις σκέφτηκα πως είναι η κατάλληλη περίοδος για ξεκινήσω τη χρήση της. Ανοίγοντας την, στην πρώτη γεμάτη σελίδα είχε μια όμορφή φωτογραφία της Ρώμης (θαρρώ) και από πάνω την συνόδευαν δυο γραμμές με τούτο το περιεχόμενο:

«to the world you may be one person,
but to one person you may be the world»

Και ταράχτηκε το μέσα μου.

Κάποιες στιγμές – πάντα αναπάντεχα – διαβάζεις, ακούς, βλέπεις κάποια «μηνύματα» που τελείως απρόσμενα ακουμπούν ένα βαθύ και ουσιαστικό κομμάτι του εαυτού σου. Είναι σαν να φωτίζεται ένα δωμάτιο που μέχρι στιγμής πήγαινες να το ανακαλύψεις μοναχά με ένα μικρό φακό, κι όλα ξαφνικά φαίνονται διαφορετικά. Λιγότερο τρομακτικά, ξεκάθαρα, πιο εύκολα.

Το αστείο είναι ότι όλα αυτά τα γνωμικά τα βλέπεις κάπου-κάπου σε φωτογραφίες στο internet, μα η στιγμή που κάτι θα σου «μιλήσει» είναι όταν εσύ θα είσαι σε θέση να το κατανοήσεις.

Το πως ακριβώς μεταφράστηκε η φράση αυτή στο κεφάλι μου είναι, ίσως, κάτι πολύ εσωτερικό δικό μου, που δε θα μπορούσα να μεταφέρω μέσα εύκολα μέσα από τις λέξεις. Είναι που η φράση αυτή μπλέκει δύο έννοιες που αγαπώ τόσο πολύ· μα όσο πιο πολύ τις αγαπώ, τόσο περισσότερο με ταλαιπωρούν: Το Ταξίδι και τον Έρωτα.

Το ταξίδι με την κυριολεκτική του σημασία, που με τρώει να πάω παντού και να προλάβω να τα δω όλα, όσο ακόμα μπορώ και έχω την ενέργεια. Ο έρωτας με την έννοια του απόλυτου, του μοναδικού, του να δίνεις, να φτιάχνεις την αγάπη σου… Και κάπου εκεί η πιο αληθινή σκέψη ξεπροβάλει:

«Το ταξίδι στην αγάπη είναι ο προορισμός μου»

Για τον καθένα η αγάπη είναι ένας άγνωστος προορισμός. Ξεκινάμε προς απάτητα μέρη προσπαθώντας να βρούμε τη γη που θα ονομάσουμε «Αγάπη». Το ταξίδι αυτό δεν είναι ούτε εύκολο ούτε κάτι απλό. Δεν έχεις εισιτήρια και γνωστή διαδρομή. Είναι ένα οδοιπορικό, μοναχικό και δύσκολο. Συναντάς εμπόδια που δε θα φανταζόσουν ότι θα γνωρίσεις, ότι υπάρχουν. Ξεγελιέσαι από όμορφες διαδρομές που σε οδηγούν σε λάθος προορισμούς. Έτσι αποκλίνεις, χάνεσαι, παρατάς, πέφτεις, πονάς, φοβάσαι, απογοητεύεσαι. Τα σκοτεινά μονοπάτια έχουν ένα τέλος που το ορίζεις εσύ. Όταν βγεις από το δικό σου, θα βρεις έναν καινούργιο δρόμο και συνεχίζεις, ίσως με άλλο βήμα, πιο αργό, πιο διστακτικό, όμως προχωράς… Κάθε διαδρομή αφήνει τα σημάδια της και σε διαμορφώνει.

Ακόμα κι όταν βρεθείς στον τόπο που θα νιώσεις δικό σου, θα πρέπει να παλέψεις για να τον κατακτήσεις, κι έπειτα να αγωνίζεσαι καθημερινά για να τον κρατήσεις, να το χτίσεις, να το διανθίσεις, να φτιάξεις τον κόσμο σου… την αγάπη σου.

Στο οδοιπορικό του δρόμου με όνομα οδού «ΖΩΗ» έχε στο μυαλό σου πως…

Για τον κόσμο μπορεί να είσαι ένας άνθρωπος,
αλλά για έναν άνθρωπο μπορεί να είσαι ο κόσμος.

Συνέχισε να προχωράς.

Β.